My, mine – o co chodzi z tymi zaimkami

Zaimki dzierżawcze są jedną z pierwszych rzeczy, jakich  uczymy się w angielskim, bo dosyć szybko potrzebujemy wyrażać przynależność do czegoś. Musimy używać określeń nasz, jego, jej, ich, mój…

Choć jest to podstawowa wiedza, to nie znaczy, że nie sprawia kłopotów.

W angielskim, zaimki dzierżawcze dzielą się na 2 typy i dzisiaj o tym opowiem.

Po polsku możemy powiedzieć:

  • To jest mój dom.
  • Ten dom jest mój.

W obydwu przypadkach mamy słowo mój.

W angielskim będzie się to trochę różnić, zobacz:

  • This is my house.
  • This house is mine.

Zmiana zaimka my na mine wynika z tego, że za słowem mój jest albo nie ma rzeczownika.

Spójrzcie na więcej przykładów:

  • This is my blue car.
  • This blue car is mine. <- nie ma rzeczownika po słowie
  • This is my dog.
  • This dog is mine.

Zobaczcie jak dziwnie by to brzmiało, gdybyśmy nie mieli 2 typów zaimków dzierżawczych:

This dog is my dog. albo This house is my house.

Analogicznie działa to dla innych zaimków, prześledźcie tabelkę:

  • That is her t-shirt.
  • That t-shirt is hers. <- nadal brak rzeczownika
  • This isn’t your pencil case. Your pencil case is there!
  • This isn’t your pencil case. Yours is there! <- zaimek nie musi być na końcu

Jeszcze lepiej widać to w dłuższych zdaniach, gdy jest parę rzeczy i musimy je rozdzielić po właścicielach:

  • This is her house, this is their house.
  • This house is hers and that one is theirs.

Alternatywną wersją może być:

  • This is her house and that one is theirs.

Obydwie formy będą poprawne.

Sprawdź czy zrozumiałeś:

 

 

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.