dwujęzyczność symultaniczna i sekwencyjna u dziecka

Dwujęzyczność dziecka

Dwujęzyczność po łacińsku bilinguis, oznacza „sprawny w dwóch językach” i jest to umiejętność mówienia porównywalnie doskonale w dwóch językach. Na skutek emigracji młodych ludzi, podróżowania, wybierania sobie innego kraju do życia, a także wiązania się z obcokrajowcem, na świecie zwiększa się liczba dzieci dwujęzycznych.

O dwujęzyczności możemy mówić wtedy, gdy istnieje potrzeba posługiwania się na co dzień więcej niż jednym językiem i charakteryzuje się regularnym i częstym mówieniem w dwóch językach. Małe dzieci mogą nawet na początku nie rozróżniać granicy pomiędzy jednym, a drugim językiem i w jednym zdaniu połączyć oba.

Dwujęzyczność to płynna znajomość dwóch języków, jednak bardzo często zdarza się, że w innym stopniu. Wpływ na to ma rodzaj przeżywanych sytuacji oraz kontaktów z przedstawicielami danego języka, a także różnych komunikatów. Oznacza to, że dwujęzyczna dziewczynka znająca język polski i hiszpański zna zupełnie inne zestawy słówek w każdym z tych języków. Przebywając u swoich dziadków w Polsce może na przykład doskonale poznać słownictwo związane z roślinnością, ogrodem i zwierzętami, ponieważ rozmawia z dziadkami na te tematy. W Hiszpanii ma kontakt z rówieśnikami, z którymi bawi się lalkami, przez co używają zupełnie innego zestawu słów, skrótów oraz związków frazeologicznych.

dwujęzyczność dziecka

Dwujęzyczność symultaniczna

Nazywana jest również dwujęzycznością równoczesną i mówimy o niej, gdy dziecko pozna drugi język bardzo wcześnie – przed 3 rokiem życia. Najczęściej tego rodzaju dwujęzyczność powstaje u dzieci par pochodzących z różnych krajów. Dziecko uczy się języków obojga rodziców. Taka sytuacja może się jednak również pojawić u dziecka, które ma bardzo częsty kontakt z językiem za pośrednictwem innych bliskich osób, np. w żłobku, nianią lub przyjaciółmi rodziców.

Dwujęzyczność sekwencyjna (sukcesywna, podporządkowana)

Mówimy o niej, wtedy gdy dziecko ma rodziców mówiących w jednym języku, jednak na skutek np. przeprowadzki lub emigracji do innego kraju jest zmuszone nauczyć się nowego języka. Drugi język jest nabywany i zazwyczaj jego znajomość jest słabsza niż języka ojczystego. Dzieje się tak, ponieważ w domu rozmawia się we „własnym” języku, a dziecko dopiero po wyjściu do szkoły korzysta z tego drugiego. Ten rodzaj dwujęzyczności może sprawiać pewne problemu np. komunikacyjne z rodzicami, gdy dziecko opanuje język obcy lepiej niż jego rodzice. Mogą również wystąpić problemy tożsamościowe. Zdarza się, że na początku emigracji dziecko czuje się wyobcowane, nie czuje więzi i przynależności do społeczności. Obowiązkiem rodziców jest intensywna nauka siebie oraz dziecka języka przyjmowanego: czytanie dziecku bajek, oglądanie filmów oraz wspólne rozmowy.

dwujęzyczność u dziecka

Aby dziecko łagodnie przystosować do sytuacji dwujęzyczności stosuje się kilka metod nauczania:

1. Metoda miejsca – danego języka używa się przy dziecku w konkretnych miejscach. Np. hiszpański w miejscu zamieszkania, a polski jedynie u dziadków.

2. Strategia czasu – stosuje się rozróżnienie na komunikację w danym języku w konkretnym czasie. Na przykład języka hiszpańskiego używa się w ciągu tygodnia, a języka polskiego jedynie w weekendy.

3. Strategia osoby – każdy rodzic mówi do dziecka w swoim języku. Z badań wynika, że ta metoda jest najbardziej skuteczna oraz naturalna dla dziecka.

Językiem dominującym staje się zazwyczaj język, którego dziecka najczęściej używa na co dzień oraz w komunikacji z rówieśnikami, w przedszkolu, domu, czy szkole.

dwujęzyczność symultaniczna

Władanie kilkoma językami jest dobrodziejstwem i ogromną szansą dla dziecka. Wpływa na rozwój jego inteligencji, wyobraźni, łatwości zapamiętywania nowych rzeczy, a także zapewnia więcej możliwości rozwoju.  Aby wychować dwujęzyczne dziecko należy jak najwięcej z nim rozmawiać i dużo czytać. Im dziecku łatwiej będzie posługiwać się danym językiem, tym częściej będzie to robiło.

3 thoughts on “Dwujęzyczność dziecka

  1. Fakt jest taki, że wychowanie dziecka na dwóch językach praktycznie ustawia je do końca życia. Swoboda porozumiewania się np. po polsku i niemiecku otwiera wiele drzwi już dzisiaj, a wartość języków obcych stale rośnie.

  2. Uważam, że dwujęzyczność to świetny start dla dziecka, dla którego oba te języki będą w przyszłości zupełnie naturalne

  3. Zawsze warto pamiętać, że warto, aby dziecko znało języki obojga rodziców, nawet, gdy nie używa się ich na co dzień. Faktycznie odpada wtedy nauka języka jako obcego i ułatwia start.

Leave a Reply

Your email address will not be published.